Selamünaleyküm yazısı ilk önce TEODORA DONİ üzerinde ortaya çıktı.

Evet, gerçek kuşlardan söz ediyorum ve bildiğim kadarıyla Türkiye’de onlara cennet papağanı deniliyor.

Evimizde bir çift cennet papağanı vardı, her gün kafeslerinden firar ederlerdi hatta bir gün evde tek başıma kitap okurken  bir ara  koridora açılan kapının açık aralığından baktığımda birden koridordan kuşlar geçti gibi geldi bana. İlk anda hayal görüyorum herhalde dedim kendi kendime ama yerimden fırlayıp koridora bakınca bizimkilerin, yani kuşların yani afacan cennet papağanlarının yan yana parkta gezintiye çıkmış gibi koridorda gezdiklerini görünce bir yandan çok şaşırmış diğer yandan da hayal olmadığına sevinmiştim.  

Doğrusu dediğim gibi vazgeçmiştim şairin kuşlarla imtihanını yazmaktan ama son haftalarda bu twitter kuşu muhabbeti-meselesi- sorunsalı artık nasıl derseniz ortalığı sarınca bizim cennet papağanlarını tekrar ama bu defa twiiter kuşuyla birlikte hatırlamaya  başladım. Tabiiki bir yandan da  yazının başlığını “ Sayın Başbakanın kuşla imtihanı”  diye değiştirsem mi dedim kendi kendime.

Kendi adıma söylüyorum, aslında hiçbir zaman twitter’ı sevmedim. Yıllarca o mecrada sayısız kişilik suikastları yapıldı ve bu ne yazık ki hala devam ediyor. İktidar sahiplerinin buna tepkisi maalesef yeni. Çünkü gerçek manada  kendi canları acıyana dek onlar için bir sorun yoktu. Tepkileri sadece canları acıdığı için olunca da  bu bir devlet refleksi şeklinde olmadı. Devletini, milletini değil hükümetini iktidarını umursayan bir tepki oldu.

Oysa Devlet refleksi; her türlü alandaki gelişmelerde olduğu gibi  iletişim, bilişim ve medya alanındaki bu  gelişmede de  doğabilecek  muhtemel sorunları önceden öngörebilmeyi ve en başından itibaren önlem alabilmeyi bütün vatandaşlarının hakkını hukukunu korumak için yasal düzenlemeler yapabilmeyi gerektirir.    

İktidar sahipleri  de böyle bir devlet  refleksine sahip olsalar; kararların uygulatılamaması beceriksizliğiyle  başka bir devleti/ ülkeyi aşağılamak, falanca  ülke bile  kararlarını  uygulatıyor gibi garip savunmalara ve savurmalara gitmek zorunda kalmazlar zaten.

Neyse konu hakkında yazdıkça ve düşündükçe insan ister istemez üzülüyor. En iyisi başta söylediğim yaşanmış hikâyeyi anlatayım da  az da olsa belki sinirler gevşer diye umuyorum.

Dediğim gibi bizim evde bir çift cennet papağanı vardı, Limon ve Nane. Ötüşleri şiir gibi mi geliyordu ona bilemem ama şair eşim onları çok seviyordu.Şair evde olduğunda onların olduğu odada namazını kılardı, hatta seccadesini onların yanı başına sererdi. Her seferinde onlarla biraz konuşurdu, namazdan önce ve sonra. Bazen aşırı öterlerdi ama şair böyle durumlarda biraz daha yüksek sesle tekbir getirip sureleri okuyunca susarlardı, namaz bitene kadar, sonra kaldıkları yerden devam ederleri ötmeye. Bir gün çok gergindiler ve şair yine namazdan önce onlarla biraz konuşmuş ve sonra namazını kılmaya başlamıştı ki kuşlar kendi aralarında kavga etmeye ve çok yüksek sesle ötmeye başlamışlardı. Kuşların ötüş sesleri yükseldikçe şair de aynı şekilde sesini git gide yükselterek tekbir getirmeye, sureleri okumaya başlamıştı. Biz başka bir odada o inatlaşma nasıl sonuçlanacak diye bekliyorduk ki şair namaz bitiminde selam verdikten sonra büyük bir sinirle; Yeter ulan şurada namaz kılıyoruz, bu nasıl bir terbiyesizlik tövbe tövbe, diye bağırmıştı. Ben çocuklarla birlikte  bir yandan gülerken diğer yandan kızıma kuşları o odadan çıkartıp yanımıza getirmesini söylemiştim.

Kızımız kuşları bulunduğumuz odaya getirip kapıyı kapattıktan sonra kuşların kafeslerinin üstünü  örtmüş ve ; babam namazını bitirdikten sonra bunları çiğ çiğ yiyecek, yerken de ben size susun demiştim ama diye tekrar edip duracak, demişti.

Kızımız bunları eğlenerek anlatırken şair büyük bir sinirle odanın kapısını açıp; nerede o kuşlar, diye sormuş cevabımızı beklemeden  gözleriyle odanın her yanını büyük bir hızla aramıştı. Biz onları saklamıştık, kafeslerini örtüyle örtmüştük biraz sakinleşsinler diye. Neyse şair kuşları bulup onlarla konuşmaya başlamıştı, ne kadar ayıp ettiklerini, namazın önemini falan anlatmıştı onlara. Evet, muhtemelen "yok daha neler" diyeceksiniz ama şair aynen böyle yapmıştı, oturup ciddi ciddi onlarla konuşmuştu.

O olaydan kısa bir süre sonra kuşları arkadaşlarımıza verdik, sürekli haberlerini alıyoruz, iyiler ama kafesten firar etme alışkanlıklarından vazgeçmemişler. Hiçbir önlem onlara engel olamıyor anlaşılan;  tıpkı twitter kuşu gibi.

Hani diyorum ki inatlaşmayı bırakıp sakince çözümler bulmak daha doğru galiba. Onca zaman geçmesine rağmen biz o kuşlarımızı özlüyoruz. Güzel anılarımız oldu onlarla. Kanat çırpışlarıyla, ötüşleriyle yüreğimize dokundu o kuşlar, bolca tebessüme vesile oldular.

Oysa o sanal kuş; tebessümden çok,  bol bol gerginliğe ve surat asıklığına vesile oldu, twitter  yüzünden herkes oldukça tuhaf bir sinir harbinin içinde buldu kendini.

Peki, bütün suç o sanal kuşun mu? Yoksa yasalardaki boşluğun ya da yokuşun mu?

11 Nisan 2014 Cuma / teodoradoni.com

Şairin kuşlarla imtihanı yazısı ilk önce TEODORA DONİ üzerinde ortaya çıktı.

Eski fotoğraflar ve eskimeyen çağrı: “Salih Mirzabeyoğlu’na Özgürlük” yazısı ilk önce TEODORA DONİ üzerinde ortaya çıktı.

Lăcrămioara çiçeğinin güzelliği kadar kokusu da muhteşem. İnsan için hem zehir hem de ilaç olabiliyormuş. Kopartılıp konulduğu vazo veya bardaktaki suyu zehirliyormuş. Gece boyunca kapalı bir odada uyumuşsanız ve bu çiçeği de aynı odada tutmuşsanız sabahleyin şiddetli bir baş ağrısıyla uyanmaya hazır olun.

Nazlı, narin ve bir o kadar da gizemli bu çiçekle ilgili bildiklerimden bu kadarını hatırlayabildim şimdilik.

Her Nisan ayı geldiğinde hatırlayıp bu çiçeği düşünmek aklımı müthiş yoruyor. Ama yine de her Nisan ayı geldiğinde gözüm de gönlüm de hep bu çiçeği arıyor.

Bu gözyaşı çiçeğini…

4 Nisan 2014 Cuma / teodoradoni.com

Gözyaşı Çiçeği yazısı ilk önce TEODORA DONİ üzerinde ortaya çıktı.

Galiba dolma kalemden akan mürekkebin yavaş yavaş peçetenin üzerine dağılışını, her dokunuşta oluşan farklı şekilleri izlemek beni hem o üzüntüden biraz olsun uzaklaştırıyordu hem de sakinleştiriyordu.  Bu yaşıma geldim hala peçeteler üzerinde bir şeyler çizmeye çalışıyorum, insanların kör nefretini hissettikçe ve gördükçe…

Son bir yıl öyle çok kelime yazıldı ki peçetelere. Peçetelerde kalemin mürekkebi gözyaşı ile o kadar çok karıştı ki… İnsanlığını, fıtratını, onurunu yitirmemeye çabalayanlar için bu topraklarda neredeyse tek seçenek var: Acılarıyla lâl olmak.

Gazetede artık yazmayınca, her ne kadar eşim yazılarıma ara vermemem için günlerce geceli gündüzlü bu web sitemi bir an önce yayına hazırlamak için çok uğraştıysa da doğrusu ben bir süre daha yazmamaya, yazsam da yayınlatmamaya karar vermiştim ki şimdiye kadar bu açıdan direncimi kıracak karşı bir dirençle karşılaşmadım.

Uzun bir aradan sonra  yazdığım ve bu web sitemde geçen hafta yayınlanan yeni yazımı yazmamın nedeni de evde herkesin uyuduğunu sanarak annem için, çocukluğum için, bu günler için bir kayıt düşme isteğiydi. Lakin gece yarısı  uykusundan uyanarak yanıma gelen oğlum beni yeni bir yazı yazarken görünce o uykulu haline rağmen inanılmaz bir sevinç kapladı yüzünü. Şaşkınlıkla sevinç arasında “ Anne! Sen tekrar yazmaya başladın, öyle mi! “ deyince  hayır diyemedim ve yayınlanmayan yazılar klasörüne atacağım o yazıyı web sitemde yayınlamaya karar verdim. Bunca zaman sonra deyim yerindeyse paldır küldür, selam bile vermeden yeniden yazmaya başlamamın nedeni de bu…

İtiraf etmeliyim ki oğlumun artık yazmadığımı fark ettiğini ve önemsediğini hiç düşünmemiştim. Oysa doğduğundan beri klavyenin sesine alışıktı, çoğu zaman bir yandan onu kucağımda uyutmaya çalışırken diğer yandan  yazmaya çalışıyor en azından onun için günlük tutuyordum.  

 Neyse, kısa da olsa bu yazımda kapanmamış yaraları fazla dile getirmeden öncelikle şimdiye kadar dualarını eksik etmeyenlere, bu web sitesi açıldığından beri garip bir inatla ziyaretlerini sürdürenlere hem çok teşekkür ediyorum hem de  yeniden ve yürekten merhaba diyorum.

Yazımın başlarında "İnsanlığını, fıtratını, onurunu yitirmemeye çabalayanlar için bu topraklarda neredeyse tek seçenek var: Acılarıyla lal olmak." demiştim ama galiba benim gibiler için iki seçenek var:  Ya acılarıyla lâl olmak, ya da yazmak…

Yeniden hayatı yazmaya  ve  yüreğimden hayata hayattan yüreğime savrulanları paylaşmaya devam edeceğim inşallah.

1 Şubat 2014 Cumartesi / teodoradoni.com

Ya acılarıyla lâl olmak ya da yazmak… yazısı ilk önce TEODORA DONİ üzerinde ortaya çıktı.

Vicdan arama, çok zor; o sadece bir Vidanjor yazısı ilk önce TEODORA DONİ üzerinde ortaya çıktı.

Her ne kadar kendi kendime, tuhaflıklarla dolu bu ülkenin bir tuhaflığını da ben yazmayayım, hem ayrıca sırası mı, dediysem de sonra yazmam gerektiğine karar verdim ve işte yazıyorum.

Bitmek üzere olan bu sömestre tatilinden kısa bir süre önceydi. İlköğretim öğrencisi olan oğlumu almak için okula gitmiştim. Doğrusu kendim özellikle okulun içine fazla girmemeye çalışıyorum ama o gün sanki bir an önce çocuğu alıp eve gitmek için sabırsızlanıyordum. Sınıfın bulunduğu koridora girdim ve dersin bitiş zilinin çalmasına yaklaşık beş dakika vardı. Zaman sanki hiç geçmiyordu ki ben de deyim yerindeyse müfettiş gibi duvarlarda asılı çerçeveli resimleri incelerken buldum kendimi.

Çerçevelerin çoğu Mustafa Kemal Atatürk’ün resimleriyle doluydu. Bütün resimler Mustafa Kemal Atatürk'ün elinde sigara varken çekilmişlerden özelikle seçilmiş gibiydi. O koridorda bulunan bütün resimlere tek tek baktım. Sonra en iyisi  ben okulun müdürüyle görüşeyim dedim, sonra vaktin geç olduğunu fark ettim. Yarın zaman ayırır, gelir, müdür beyle görüşürüm; diye karar verip o gün çocuğu alıp eve gittim.  İkinci gün okula gidip müdür beyin odasının bulunduğu koridorda ilerlerken de fark ettim  ki o koridorda durum daha vahim. Art arda, yan yana yine Mustafa Kemal Atatürk'ün elinde sigara varken çekilmiş resimleriyle doluydu duvarlar.

İtiraf etmeliyim ki o anda tereddüt ettim, vazgeçsem mi ki, bir iki değil ki bütün okul bu resimlerle dolu. Muhtemelen bütün okulların durumu da böyle, bunca insan her gün gelip geçiyor kimse rahatsız olmuyor demek, diye içimden söylenirken müdür bey sanki beni bekliyor gibi odasının kapısında duruyordu ve içeriye buyur etti.

Konuyu hiç uzatmadan anlattım müdür beye ve kendisi de durumun garipliğini hemen kabul etti. Daha sonra koltuğundan kalkarak arkasında duvara asılı Mustafa Kemal Atatürk’ün resmini gösterdi. Çoğu yerde gördüğümüz bir resim, bir koltuğun arkasında ayakta dururken çekilmiş bir resim. İşte onu gösterdi bana ve aslında o resimde de elinde sigara varmış ama Photoshop'la  uçurulmuş; bakın, dikkat ederseniz işaret parmağının diğer parmaklardan ayrı durmasının sebebi, orada aslında orijinalinde sigara olmasından kaynaklanıyor, dedi.

İnsan böyle bir durumda epey şaşırıyor doğrusu. Neyse o gün müdür bey sağ olsun okuldaki Mustafa Kemal Atatürk’ün sigaralı resimlerinin çoğunu topladı. Evet, çoğunu çünkü hepsini toplasaydı neredeyse resim kalmayacaktı.

Yazının başında da dediğim gibi belki sırası mı şimdi denilebilir.  Evet şimdi sırası hatta geç bile kalınmıştır bence. Milli Eğitim Bakanlığı  hemen harekete geçmeli  Atatürk'ün bu sigaralı  resimleri  bütün okullardan kaldırılmalı, yerlerine sigarasız resimleri konulmalıdır.

O gün okulun müdürüne de söylediğimi burada da tekrar edeceğim. Sigara reklamı yasak, bunu neredeyse çocuklar bile biliyor. Artık çoğu yerde içmek de yasak. Mustafa Kemal Atatürk’ün bu sigaralı resimleri müzede, sergide ve bu gibi yerlerde olabilir orijinal halleriyle. Ki doğal olanı da budur. Ama ilköğretim ve ortaöğretim çağındaki çocukların okul koridorlarında her gün Atatürk'ün sigaralı resimlerini  görmesinin onlar üzerinde ne denli olumsuz etkileri olabileceğini  tahmin etmek hiç de zor değil.

Çocukların velileri de sigara içmiyor mu, onların canlı etkisinin yanında bir resmin etkisinin lafı mı olur denilebilir ama unutulmamalı ki  söz konusu resimlerdeki elinde sigara olan herhangi biri değil, tam aksine cumhuriyet dönemi boyunca bütün okullarda bir rol model olarak davranışları örnek gösterilen Mustafa Kemal Atatürk.  Okullarda Mustafa Kemal Atatürk'ün başarılarının anlatıldığı kadar sigaranın büyük zararlarının da sürekli anlatıldığı çocuklar her gün  okul koridorlarında  elinde sigara olan Atatürk resimlerini gördükçe ne düşünecekler acaba, nasıl etkilenecekler, kafaları karışmayacak mı…

Hepimiz biliyoruz ki  hala kimileri Mustafa Kemal Atatürk’ü ve tek parti dönemindeki uygulamaları eleştirerek meşhur muhalif olacağını sanıyor, kimileri de  Atatürk'ü adeta ilahlaştırarak ya da Kemalizm'e sığınarak kendine bir yer açacağını ya da kendini kurtaracağını sanıyor. Her iki kesimin de ne eğitim sistemimizin durumunu, ne çocuklarımızın geleceğini umursadığını düşünüyorum. Sorun Atatürk'ün sigara içmiş olması değil, okul koridorlarındaki resimlerde Atatürk'ün elinde sigara olduğunu görmeyecek kadar körleşmiş bir bağlılık  ya da tabulaştırma zihniyetinin hala bilinçaltında da olsa devam etmesidir.

Neyse laf lafı açmasın. Sözü uzatmaya gerek yok. Sorunun Milli Eğitim Bakanlığının  konuya ciddiyetle eğilmesiyle ancak tamamen çözülebileceğine inanıyorum. Çünkü biz öğrenci velilerinin  yapabileceği  yukarda anlattığım gibi çocuğumuzun öğrenim gördüğü okul ile sınırlı, kendi payıma ise bir de buraya yazarak çağrıda bulunmak ve dilemek: çocuklarımızın beyinleri, yürekleri, ruhları, bedenleri ve gelecekleri zehirlenmesin diye…

8 Şubat 2014 Cumartesi / teodoradoni.com

Tuhaflıklar ülkesinin çocukları yazısı ilk önce TEODORA DONİ üzerinde ortaya çıktı.

Oysa o günün gelmesini sabırsızlıkla beklemişti. Ablaları panayırı anlattıkça kendisi iyice sabırsızlanmıştı. Bir an önce o günün gelmesini istemişti. Bir an önce sirki görmek, atlıkarıncaya, salıncaklara binmek istemişti. Her yıl gidiyorlardı ama kendisi hatırlamıyordu. Belki de o yılın panayırını da hatırlamayacaktı eğer o kaza olmasaydı.

Nihayet o büyük gün gelmişti, işte panayırdaydı ama o son anda geçirdiği o kaza yüzünden bir sandalyede oturmak zorunda kalmıştı, kardeşleri kendisinin de panayırda yapmak istediği her şeyi yaparken.

Zor saatler geçirmişti. O gün kardeşleriyle birlikte annelerinin işten gelmesini beklerken evin önünde oyun oynadığı sırada nereden geldiği belli olmayan bir kaç köpekten kaçarken sorumsuz bir komşunun muhtemelen çöpçüler alsın diye bahçelerinin kapısının önüne bıraktığı kırık ve büyük bir cam kavanozun içine düşüp bacağını kesmişti.

Evlerinin yakınında olan sağlık ocağına götürülüp bacağındaki kesiğe birkaç dikiş atmışlardı. Sağlık ocağından annesinin kucağında evlerine dönerken onu sadece dinliyordu; Artık gitmeyelim panayıra, hı, ne dersin. Sen iyileşince gideriz, olmaz mı?  İyi de panayır birkaç gün sonra kapanacak, sen o zamana kadar iyileşmezsin ki. Seneye kadar beklemek zorundasın, biliyorsun yılda bir kez kuruluyor bu panayır, diyordu annesi..

Gelmişlerdi işte panayıra ama aksilikler peşini bırakmıyordu. Fotoğrafçıda kendi boyundan büyük aslan ve kaplan heykelleri vardı, canlı gibiydiler üstelik. Fotoğrafçı, o aslanlardan birinin yanında onun fotoğrafını çekmek için ısrar etmişti.

Bunca korkudan ve acıdan sonra o sandalyede oturmak, çevresinde olup bitenleri seyretmek iyi gelmişti kendisine.

Gürültülü bir sesle birden yerinden sıçramıştı. Sesin geldiği yöne doğru baktı; heybetli bazı gençler bir makinenin etrafını sarmışlar, birbirlerine güçlerini gösteriyorlardı o boks torbasına vurarak. Kuvvetle her vuruşlarında o korkunç gürültüyü yeniden duyuyordu ve yerinden sıçrıyordu. O heybetli gençleri izlemekten sıkılınca biraz ötede dart oynayan başka bir grup dikkatini çekmişti. Oradaki durum biraz daha tuhaftı çünkü çocuklar da vardı. Dart oklarının hedef tahtası bir insan maketinin göğüs bölümüne yerleştirilmişti. Orada birikmiş insanlar ellerindeki küçük okları hedef tahtasına fırlatıyordu ve çocuklar da büyük ağabeyleri tarafından hırslandırılıyordu. Çocuklar da itiş kakış kavga gürültü eşliğinde dart oklarını hedef tahtasına isabet ettirmeye çalışıyorlardı. Küçük kız, boks torbasının bulunduğu yerden o ürkütücü sesi duyup yerinden sıçrayana kadar onları seyrediyordu sonra yine o heybetli gençlere bakıyordu. Annesi gelip onu oradan alana kadar böyle geçirdi bütün zamanını.

O günün üzerinden yıllar geçmiş olmasına rağmen artık büyümüş anne olmuş o küçük kız bir süredir o günleri tekrar tekrar yaşıyor gibi. Hem de panayırda değil, gerçek hayatta yaşıyor. Şöyle ki, maket insanın göğsündeki hedef tahtası yerine, doğrudan gerçek ve canlı insanlar hedef alınıyor. Heybetli ve pazıları şişkin gençler yerine sanal karizma ve gerçek kapital sahipleri boks torbası üzerinde değil gerçek insanların üzerinde güç gösterisi yapıyorlar. İtiraz eden, düşünmek isteyen, fıtratını yitirmek istemeyen, boyun eğmek istemeyen insanların üzerinde. Bu insanları  bir şekilde bir köşeye sıkıştırıp o zehirli oklarıyla vurmak için birbirleriyle yarışıyorlar o sanal karizma ve gerçek kapital  sahipleri ve asla umursamıyorlar bir küçük kız çocuğunun kendine atılmış gibi olan o oklarla ne çok yaralandığını…

Yıllar sonra  karşılaştığı çocukluk arkadaşına bunları anlattığında, arkadaşının derin derin iç çektiğini , hiç farkında olmadan kendi kendine söylendiğini duydu ve aynı cümleyi art arda tekrarladığını : Ey acılar panayırı, ey hayat…

17 Şubat 2014 Pazartesi / teodoradoni.com

Ey acılar panayırı, ey hayat… yazısı ilk önce TEODORA DONİ üzerinde ortaya çıktı.