TEODORA DONİ

“Çocukları rahat bırakın”

 

Kısa bir süre önce yapılan hükümet açıklamalarından öğrendim ki hem anormal bir vatandaşım hem de çocuklarıma ihanet etmişim. Hatta bu açıklamalara bakılırsa ailem de anormal ve ailem de bana ve kardeşlerime ihanet etmiş.  Evet, Mili Eğitim Bakanı Sayın Ömer Dinçer ve Sayın Başbakan’ın 66 aylık çocukların okula gitme zorunluluğuna ilişkin açıklamalarına dayanarak söylüyorum bunları. Her konuda olduğu gibi bu konuda da en uç noktalara doğru çekiyoruz tartışmalarımızı ve ne yazık ki en incitici şekilde yapıyoruz ithamlarımızı da savunmalarımızı da. Milli Eğitim Bakanı Sayın Ömer Dinçer, 66 aylık çocukların okula gitme zorunluluğuna itiraz edenleri ve eleştirenleri anormal vatandaş sayıp  “normal vatandaşlarımızın çoğunluğu bizi destekliyor” demişti.

10 Eylül 2012 Pazartesi / Yeni Şafak

Temmuz’da yayınlanan “Demokrasinin güzelliği gelinceye kadar mı?“ başlıklı yazımda, “Son bir kaç gündür Romanya 'da olup bitenleri ilgiyle izliyorum. Elbette ki Avrupa Birliği gibi "endişeyle" değil. Çoğu zaman üzülerek kimi zaman gülümseyerek izliyorum ve öyle görünüyor ki en azından bir süre daha dikkatle ve yoğun bir şekilde takip edeceğim Romanya’daki gelişmeleri…” demiştim.

Ayrıca o yazımda, Romanya Parlamentosunda Cumhurbaşkanı Traian Basescu’nun görevden alınması için bir oylama yapıldığını ve 29 Temmuz’da referandum sonuçlarına göre görevine dönüp dönmeyeceğinin beli olacağını söylemiştim ki açıkçası dönemeyeceğini düşünüyordum ama döndü, o yazımda da dediğim gibi demokrasilerde her şey mümkün.

Evet, 29Temmuz’da referandum yapıldı ve Seçim Kurulu tarafından kısa sürede açıklanan sonuçlar, yapılan itirazlardan dolayı resmi gazetede çok geç yayınlandı. Kesin sonuçlar tam olarak söyle: Toplam seçmen sayısı 18.292.464, referanduma oy verenlerin sayısı 18.292.464 yani katılım oranı  % 46.24.  Bunlardan 7.403.836’sı yani oy verenlerin % 87.52’si “evet” oyu kullanmış, yani Traian Basescu’nun görevden alınmasına evet demiş. 943.375’i yani oy verenlerin  %11.15’i ise “hayır” oyu kullanmış.

Şimdi bu rakamlara bakan çoğu insan şaşırır sanırım, oy kullananların çoğu evet dediği halde, yani çoğunluk Traian Basescu’nun görevden alınması için oy kullandığı halde referandum sonucu neden Basescu lehine, diye. Çünkü referandumun geçerli olabilmesi için seçmenin yarısının bir fazlasının oylamaya katılması gerekiyormuş.  Bunu dikkate alan Traian Basescu ilginç bir strateji izlemiş ve kendisini destekleyen seçmenlere kampanya sürecinde referandumu boykot etmeleri için çağrı yapmıştı. Kabul edilmeli ki ilginç ve akıllıca bir çağrı çünkü başka türlü o referandumun ardından Cotroceni’ye geri dönemezdi.

Referandum sürecinde Romanyalı bir yazar,“bu yaz beyaz rengi moda ama bahse girerim ki sonbahar da çizgili kıyafetler moda olacak” demişti. Bununla hem denizci kıyafetlerini hem de klasik cezaevi kıyafetlerini ima etmişti. Denizcilerle özdeşleşmiş çizgili kıyafetleri ima etmesinin nedeni anlaşılabilir çünkü Romanya’nın Cumhurbaşkanı Traian Basescu eski bir gemi kaptanı, yani bir denizci. Cezaevi kıyafetlerinin neden ima edildiğini ise ben şahsen anlayamadım ama bu benzetme, okuduğumda beni çok güldürmüştü.

Traian Basescu kampanya süreci boyunca hem ülkeyi yönetmek konusunda iddialı olduğunu anlatmış hem de kendisinin gemi kaptanlığıyla dalga geçenlere cevap vermişti. Öyle ki bir röportajında “ben Titanik’in kaptanı olsaydım o gemi batmazdı çünkü 24 saat çok iyi nöbetçi olurdum ve gece nöbetlerinin sayılarını artırırdım” demişti. Röportajı yapan gazeteci, “iyi de o kaza gece oldu ve şimdiki teknolojiler yoktu, kaptan da balodaydı” deyince, Traian Basescu da “buz dağları yaklaştıkça hava soğur ve nöbetçilerin burunları üşümeye başlar” diye cevap vermişti. Kampanya sürecinde hep aynı tişörtü hep aynı pantolonu kullanmış, mavi bir tişört, açık krem bir pantolon giymişti. Günlerce haberleri takip ettikçe Basescu’yu hep aynı kıyafetlerle görmekten içim sıkılmıştı, kim akıl verdi acaba böyle giyinsin, diye düşünmekten de.

Traian Basescu kendisine haksızlık yapıldığını ve referandumun kendi popülerliğini ölçmek için düzenlendiğini söylemişti ki o beyanatını okuduğumda acı acı gülümsemiştim. Popüler sözcüğünün bütün çağrışımları benim için oldukça sevimsiz ve itici çünkü…

Traian Basescu kampanya boyunca kendisinin sekiz yıldır görevde olduğunu ve son üç yıldır ekonomik krizden dolayı çok sert tedbirler almak zorunda kaldığını ve rakiplerinin Romanya için, halkın geleceği için değil kişisel ihtirasları için çabaladığını da söylüyordu ki buna Romanya halkını yeterince inandırdığını referandum sonuçlarına bakarak anlamak mümkün.

Şimdi bu kadar ayrıntıyı niye yazdım hemen söyleyeyim. Demokrasinin Güzelliği’nin sadece Türkiye’de tam olarak görülemediğini, dünyada çelişkileriyle, sıkıntılarıyla, açmazlarıyla, umutlarıyla Türkiye gibi bir ülke daha olmadığını sananlar için yazdım.  Bu ayrıntılar, Romanya’nın birçok bakımdan Türkiye’den hiç de farklı bir ülke olmadığını göstermeye yetiyor bence.

Burada nasıl işliyorsa orada da aynı şekilde işliyor “Güzelim Demokrasi”nin kuralları. Siyaset oyunları da aynı, umut ticareti de… Siyasetçilerin tişörtlerinin renkleri her zaman aynı olmasa da…

Demem o ki burada nasılsa demokrasinin güzelliği orada da öyle. İstiklal savaşından sonra Türkiye nasıl demokrasinin güzelliğine tutsak olmuşsa Romanya da Çavuşesku’dan kurtulduktan sonra aynı güzelliğe tutsak olmuş. Aslında demokrasinin güzelliği yerine demokrasi masalının güzelliği demek daha doğru belki de. Çünkü demokrasinin güzelliği tartışılabilir ama demokrasi masalının güzelliği herkes için tartışılmazdır sanırım ki o masalla büyüdü mazlumlar da yoksullar da bütün coğrafyalarda,  Asya’da, Ortadoğu’da, Afrika’da, hem de bir gün “masallarda ne güzeldin ey demokrasi” diyeceğini bilmeden…

3 Eylül 2012 Pazartesi / Yeni Şafak

 

" karpuzu kaldırıp kırmak için yere vurmuş idi ki, toprak yer sallanmağa başladı. tam, karpuzun yere çarptığı an! yer sallanmaya başladı! karpuzu vurduğu yer… önce, sadece karpuzu vurduğu yer sallandı sandı. korku değil, şaşkınlık ile ve başkasına haber vermek için ayağa kalkmak istedi, başaramadı. ayakları altında sallanan yer yüzünden dengesini bulup ayağa kalkamıyordu. gördü ki, sadece karpuzu vurduğu yer değil, bütün avlu sallanıyor. herkesde bir tuhaflık, yani sessizlik ve dikkat farketdi. vurduğu darbenin avlunun tamamını salladığını anlayınca, yine de, onun yaptığını anladılar mı, diye merak etdi, ve, söylesem mi diye ikirciklenmeye başladı. bu kadar büyük bir işi, ya’ni koca avluyu sallama işini kendisinin yaptığına, buna kendisinin sebep olduğuna inanırlar mı idi? ya suçlu ilan ederlerse!”

Ne yazık ki ve maalesef “17 Ağustos”  birçoğumuz için bir şey ifade etmiyor çünkü tamamen unuttuk 1999 yılının 17 Ağustos’unda tüm Türkiye’yi sarsan o büyük depremi. Öyle sanıyorum ki 17 Ağustos’u unutmayanlar artık sadece o depremi bizzat yaşayanlar ve o depremde vefat edenlerin yakınları…

Ben o depremi hiç unutmadım, unutamadım. Kamil Doruk'un "hikayevikaye" kitabındaki "zelzeleyi başlatan çocuk" adlı öyküyü ilk okuduğumda da ilk hatırladığım 17 Ağustos depremi  olmuştu.

Kamil Doruk'un " hikayavikaye" kitabının yayınevi ismini yazmayı elbette ki unutmadım. Unutmadıysan niçin yazmıyorsun diyenlere Ömer Lekesiz'in hem Kamil Doruk'u hem de "hikayevikaye" kitabını anlattığı, "Kamil Doruk" başlıklı yazısından bir alıntıyla cevap vermek daha isabetli olur galiba:

"Kendi imkânlarıyla çıkarmış kitabı Kamil. Yayıncı kahrı, editör nazı çekemez, zaten yazıdan başka hiçbir şeyin nazını çekemez o. Edebiyat sektörünün muhalifidir. Kitap pazarının düşmanıdır. Ama sadece bunlar değildir Kamil'in kitabını kendisinin yayınlamış olması. O, metinlerini satın alabilecek olanlara değil, onları okumayı hak edecek olanlara göstermek ister. "Adamına yazdım, o okusun" der Kamil; tüketici okurdan, yetenek ve maharet kâşiflerinden kıskanır onları."

Yazımın başında Mübarek Ramazan Bayramı, “17 Ağustos” sonrasına denk gelince Kamil Doruk'un kendine özgü üslup ve imlasıyla yazdığı "hikayevikaye" kitabındaki "zelzeleyi başlatan çocuk" adlı öyküyü hatırladım dediysem de “hatırladım” sözü aslında lafın gelişi… Çünkü yaklaşık üç aydır çantamdan çıkmadı Kamil Doruk'un "hikayevikaye" kitabı ve tekrar tekrar okudum öyküleri.

Ömer Lekesiz; "Yayıncı kahrı, editör nazı çekemez, zaten yazıdan başka hiçbir şeyin nazını çekemez o." diyor Kamil Doruk için. Evet, kesinlikle doğru diyor. Bir de bizim kahrımızı çekiyor. Devam ediyor mu, doğrusu tam olarak bilemiyorum ama Kamil Doruk’la tanışıklığım okur olarak daha öncelere dayanıyorsa da kendisiyle Yeni Şafak'ta yazmaya başladığımda tanıştım, yazımdaki bir tashihten dolayı. Çünkü yazılarımızın  tashihleri  ile ilgilenen kendisi. Bu vesileyle benim için "bu kadının iyi bir tashihçiye ihtiyacı var" diyenlere de bir cevap vermiş oldum sanırım.

Elbette Kamil Doruk da “hikayavikaye" kitabı da bütün öyküleri de "zelzeleyi başlatan çocuk" adlı  öykü kadar ilgiyi hak ediyor. Peki, neden öncelikle ve özellikle bu öyküden söz ettim. Çünkü bu deprem öyküsünün odağında bir “çocuk” var, hayata çocukların bakışı var. Tabii ki çocuklar her zaman anneleri, anneler de her zaman çocukları hatırlatıyor ve son dönemlerde zihnimde anneler ve çocuklar hep deprem ile birlikte canlanıyor.

Van depreminden sonra yazdığım ‘Her deprem "insan" olmaya bir çağrı ' başlıklı  yazımda: " Evet, ülkemiz deprem kuşağında ve bunu değiştirmek mümkün değil. Tek yapabileceğimiz sadece önlem almak ve hazırlıklı olmak. Peki, her an her saniye babalarından veya eşlerinden görecekleri şiddet korkusuyla yaşayan kadınların ve çocukların ruhlarını sarsan depremin de değiştiremeyeceğimiz fay hatları var mı? Elbette yok ve bu durum kadınların ve çocukların kaderi olmamalı artık."  demiştim.

Geçen zaman içerisinde ne yazık ki pek bir şey değişmedi.  Kadınlar ve çocuklar yine aile içi şiddete maruz kalıyor, onlara ruhlarını sarsan depremler yaşatılmaya devam ediliyor hatta bazen canlarından oluyorlar, yakın zaman önceki “Melek” kadın olayında olduğu gibi.

Bilmeyenler için özetleyelim. Yakın zaman önce eşinden sürekli şiddet gören iki çocuk annesi“Melek” kadın,  haftalarca aç ve susuz ev içinde tuvalette zincirlenmiş olarak kalmış, bir ihbar sonucunda durumu fark edilince hemen hastaneye kaldırılmış ancak aramıza döndürülememişti.

Şimdi diyeceksiniz ki “bugün bayram, ne alaka yani, şöyle güzel, tatlı bir bayram yazısı yazsaydınız olmaz mıydı”? Hemen söyleyeyim:  çok isterdim ama bu mümkün olamadı. Çünkü her bayram zamanında ben çocukluğumu hatırlıyorum ve çocukları…  Yine öyle oldu; çocukluğumu, çocukları hatırladım ve bu yıl bir de “17 Ağustos” depremini. Depremler, çocuklar, anneler; derken böyle bir yazı çıktı ortaya.

Yani sizin anlayacağınız onca acı içinde kaybolup gidiyor bayram sevinci ve sanki suskun bir mahzunluğa saklanıyor ve ortaya çıkabilmek için acıların dinmese de en azından azalmasını bekliyor gibi, orada, umutla…

20 Ağustos 2012 Pazartesi / Yeni Şafak

Hakikaten derdimizi anlatamadığımıza yürekten inanıyorum. Zaman zaman sırf süslü cümleler olsun diye acıları dile getirdiğimize inanıldığını düşünüyorum. Bir kaç gece önce rüyamda çocuklarımdan birinin başına kötü bir şey geldiğini gördüm. Uyanınca dudağımın kenarında kocaman bir uçuk çıktığını fark ettim. Günlerdir merhem sürüyorum ama bir türlü geçmiyor. Sadece bir rüya diyeceksiniz belki ama her insan gibi ben de çocuklarım için endişeleniyorum, hele son zamanlarda daha fazla. Ama bunu ne kadar duygusal, duyarlı ve çocuklarına düşkün bir anne olduğumu anlatmak için yazmıyorum elbette.

Demek istiyorum ki insan, rüyasında da olsa çocuğunun başına kötü bir şey geldiğini görünce günlerce bir yara ile yaşamak zorunda kalıyorsa;  ona göre düşünün artık, minnacık bebekleri, gencecik çocukları, kardeşleri, anneleri, babaları katliamlarla kirli hesaplar uğruna kurban edilen insanların acısının ne kadar dayanılmaz olduğunu. Ömür boyu yüreklerinde hiçbir zaman kapanmayacak yaralarla yaşamak zorunda kalıyorlar. Peki, onların acısını biz diğer insanlar ne kadar hissedebiliyor, ne kadar paylaşabiliyoruz.

Evet, yazımın başında da dediğim gibi acılar azalmıyor, aksine artıyor. Acılara yeni acılar, can kayıplarına yeni can kayıpları ekleniyor. Biliyorsunuz, geçen hafta Gaziantep'te bayram günü insanın dilini lal edecek bir katliam oldu, elbette şair Hüsrev Hatemi’nin dediği gibi “Yüreğimiz lâl olmaz asla”. Hayatını kaybedenler arasında dünyadan habersiz çok küçük çocuklar da vardı, masumiyetin evrensel sembolü çocuklar…

Doğrusu merak ediyorum, bir kez olsun bir annenin küçücük bebeğini öyle korkunç bir şekilde kaybetmesinden dolayı çok acı duyup en azından, evet, en azından dudağımızda bir uçuk çıkacak kadar üzülebilecek miyiz?

Kendim uzun yıllardır Gaziantep'e gitmiyorum. Daha doğrusu gidemiyorum. En son gittiğimde, oradayken dünyayı sarsan ve yıllardır hala tartışılan Amerika’daki 11 Eylül saldırıları olmuştu ki o gün bundan böyle bu topraklar bu coğrafya daha çok acı çekecek diye düşünmüştüm. Hala öyle düşünüyorum. Gaziantep'ten gelen davetleri de yıllardır hep şakayla karışık reddediyorum. Gaziantep şen olsun ve sizler iyi olun, ben gelmeyeyim diye cevap veriyorum. Bayramın birinci günü Şanlıurfa'dan bir akademisyen arkadaş aradı Bayramımızı kutlamak için. İkinci cümleden sonra “buralar çok karışık abla, hakkınızı helal edin” dedi. Herkes moralimi bozmak, umutsuzluğuma umutsuzluk katmak için özel çaba mı harcıyor diye söylenmiştim o arkadaşa ve ertesi gün ne tuhaftır ki o yürek dağlayan can pazarı yaşandı Gaziantep’te.

Minicik bedenleri paramparça edenlerin bunu bir hak arama uğruna yapamayacağını ve yapmadığını, ısrarla öyle gösterilmeye çalışılsa da masum insanların hayatına kast eden hiçbir terör eyleminin asla bir halkın ya da bir inancın özgürlüğü için yapılmadığını ve yapılamayacağını akıl ve vicdan sahibi herkes bilir ve kabul eder.

Artık hepimiz farkına varmalıyız ki bu topraklarda hatta tüm İslam coğrafyasında hergün artarak devam eden katliamlar basit birer haberden  ve onlarca, yüzlerce, binlerce can kayıpları basit birer rakamdan ibaret değil.  Masum insanların kanı üzerinden yapılan kirli hesapları hiç kimse birilerinin hak talebi olarak gösteremez. Hiçbir dava(!), hiçbir ideal(!), zulmün karanlık cinayetlerine gerekçe yapılamaz.  Katil her zaman katildir, zalimlerin kirli hesaplarına alet olduğunun farkında olmasa da. Zalim kuklacının kuklalarından biri olduğunu bilmese de. Vicdanını tümüyle yitirdiği, yüreğinde insan sevgisi hiç kalmadığı halde insanları öldürmesini kendince bir insanlık ideali için sansa da.

Ne yazık ki sevgi de vicdan da yüreklerde gitgide azalıyor ve belki de biraz da bu yüzden hızla artıyor katiller. Mazlumları artık daha kolay birbirine düşman edebiliyor zalimler. Kürt ya da Türk, Arap ya da Fars tüm Müslüman yüreklerde sevgi yerine artık tamamen nefret olsun istiyorlar. Sırf farklı kavimlerinden, mezheplerinden dolayı birbirlerinden nefret etsinler, birbirlerine düşman olsunlar, birbirlerini öldürsünler; istiyorlar.

Öyle bir noktaya getirildi ki insanlar, gazetemiz yazarlarından Hüseyin Hatemi’nin de belirttiği gibi: “Ölenler bizden öldürenler bizden değilse mutlaka ölenlerin öcü alınacaktır, öldürenler bizden ölenler bizden değilse öldüren eller dert görmesin” diyorlar artık.

Evet, bu toprakların insanları arasına sokulan bu lanet “bizden-sizden” ayrımı bu aşamaya kadar geldi ne yazık ki. Mesele’nin özü dönüp dolaşıp kardeşliği bir kurt gibi kemiren sevgisizliğe geliyor. Onun için boşuna dememiş Yunus Emre: “Ben gelmedim dava için / benim işim sevi için / Dost'un evi gönüllerdir / gönüller yapmağa geldim” diye.

Yunus Emre’den birkaç mısra daha yazacaktım ama hem yerim az kaldı hem de bu günlerde bazı arkadaşların söylediklerini hatırladım: “ Hayırdır, son zamanlarda kendini edebiyata vurmuşsun” diyorlar” içkiye vurmuşsun” der gibi ve ekliyorlar “Birileri kulağını mı çekti,  yoksa dünyada olup bitenler artık seni ilgilendirmiyor mu?”.

Keşke  “onca acı” ile kafalar bu kadar karışık, zihinler bu kadar bulanık olmasa da biz de bazı arkadaşların ima ettiği türden edebiyat yapsak, diyemeyeceğim çünkü benim işim değil.

27 Ağustos 2012 Pazartesi / Yeni Şafak

 

TEODORA DONİ

Kendi kendimize ettiğimiz zulümler yüzünden…

 

Günlerdir unutamıyorum o fotoğrafı. Minicik bir bebek; henüz doğduğu, en fazla birkaç günlük olduğu ilk bakışta hemen anlaşılan minicik bir bebek… Ama artık ne tertemiz bir kundakta, ne de annesinin kucağında…  Artarak devam eden zulmün acımasızlığıyla vurulan nice masumiyet gibi o da vurulmuş. Kefene sarılı o minnacık bedenini bir erkek ki muhtemelen babası bir eliyle herhangi bir nesneyi tutar gibi tutuyor boşta kalan diğer eliyle de zafer işareti yapıyordu.

17 Eylül 2012 Pazartesi / Yeni Şafak

 

 

 

TEODORA DONİ

“yazık, şairler kadar cesur değilim”

 

"Babayiğit bir adam yok ki o adama adam gibi cevap versin”. Bu cümleyi bana üç hafta kadar önce çok değer verdiğim, gönül diliyle konuşan, gönül diliyle yazan; şiirler kadar türkülerin de dilini çok iyi bilen bir şair ağabeyim telefon görüşmemizde söylemişti. Kızgın, kırgın ve çokça öfkeli bir ses tonuyla söylemişti o cümleyi.  Söyledikten sonra bir kaç saniye duraksayınca açıkçası "kızım sana söylüyorum gelinim sen anla" deyimi gelmişti aklıma. Sözlerinin devamından anladım ki kendisini bu kadar üzen; bir yazarın bir yazısında "Sezai Karakoç ve İsmet Özel'i çıkarırsak, son çeyrek yüzyıldan geriye ne kalır?" demesiydi.

31 Eylül 2012 Pazartesi / Yeni Şafak

TEODORA DONİ

“Bırak haksıza boyun eğeni”

 

"Elbette bir anne evladının suç işleyeceğine inanamazdı. "Yazık" dedim. Masumiyetine dair olan ısrarını anlarım, ama durduk yere de kimseye ceza vermezler ki!.. Bir anda bunları düşündüm. Ama dilim varmadı söylemeye.” Bu satırları yaklaşık bir ay önce  Meral Afacan Bayrak'ın  Mühür Kitaplığı'ndan çıkan "Tarçın Çıkmazı " isimli ilk kitabındaki "Hastahane" adlı öyküsünden okudum. Birçok öyküde, romanda ve günlük hayatta karşılaşabileceğimiz bir cümle bu. Çünkü hepimiz bunun her zaman böyle olmadığını bilsek de böyle olduğuna inanmak isteriz. Bütün adaletsizliklere rağmen adalete olan bir inancı yaşatır dururuz bilinçaltımızda, böylece daha kolay rahatlatırız vicdanımızı.

24 Eylül 2012 Pazartesi / Yeni Şafak

TEODORA DONİ

Pokemon kızın “sürü” dediği…

 

Yine müthiş bir magazin bombası patlatmış, hem de öyle kılık değiştirerek, kapı kapı dolaşarak,  bir sürü zorluğa katlanarak değil.  Tam aksine, kolayca, bizim mahalleden genç bir hanım kardeşimizle röportaj yaparak.  Şimdi belki “bize ne” diyeceksiniz, yapmışsa yapmış, ne olmuş yani? Elbette hiç kimse bir gazeteciye “niye röportaj yapıyorsun” veya “şu kişiyle yapamazsın” diyemez, derse sadece komik olur. Ancak bu röportajın, “bize ne” diyemeyeceğimiz, bizi ilgilendiren bir tarafı var, o da şu: Genç hanım kardeşimizin sorulara verdiği cevaplar. İşte o röportajdan bazı sorular ve cevaplar:

“Ailede, sizin kadar eksantrik ve farklı örtünen bir başkası var mı?
– Yok ama bu da normal. “Benden bir tane daha”ya kimse tahammül edemez! Kaç yaşındaydım bilmiyorum ama örtülü insanların genellikle tek tip giyindiğini fark ettim, firmaların ürettiği bazı kıyafetler var, herkes onları giyiyor ve birbirine benziyor. Ben de dedim ki, “Sürüye dahil olmayacağım. Kapanacağım ama kendi istediğim gibi…”
Çizgi roman kahramanı gibi duruyorsunuz. Onların böyle kostümleri vardır…
– Evet, çünkü ben kafasında çizgi roman sekansları olan biriyim. Gerçeğin de, çizgi romanlar olduğuna inanıyorum.”

Evet, böyle diyor başörtülü genç hanım kardeşimiz. Gerçeğin çizgi romanlar olduğuna inanıyor ve Pokemon kılığına girdiği için mutlu.  “Sürü”ye dahil olmak istemediği için kendisine yakıştırdığı o kılığa girmiş. Elbette konumuz hanım kardeşimizin Pokemon kılığına girip girememesi ve bu kılığı kendisine yakıştırıp yakıştıramaması değil. İtirazım, şu “sürü” meselesine… Nasıl oluyor da bir Müslüman Hanım, kendi hemcinslerini sürü olarak niteleyebiliyor. Yoksa zaten onlara dâhil olmayı istememesi de onları sürü olarak görmesinden mi kaynaklanıyor. Hepimiz biliriz ki sürü tanımlaması bir arada olan hayvan kalabalığı ve özellikle de koyunlar için kullanılır, bir de aynı türden çokça eşya için. Bunun dışındaki kullanımlar yanlıştır, hatalıdır.

İyi niyetli bir değerlendirmeyle hanım kardeşimizin kastının bu olamayacağı, hemcinslerini hayvan olarak niteleyemeyeceği söylenebilir ki ben de öyle düşünüyorum ve bu kanaatimde yanılmadığımı umuyorum. Ancak bu durumda yine de insanlar için sürü tanımlamasının hatalı bir kullanım olduğu gerçeği değişmez.

Hanım kardeşimiz gibi İslami hassasiyete sahip ve yazar olan birinin yazarken de konuşurken de sözlerinin nereye varacağını iyi hesap etmesi, meramını dosdoğru anlatabilmesi, doğru anlaşılabilmesi, bunun için de kullanacağı sözcükleri özenle seçmeye dikkat etmesi gerekmez mi? Bencillikten uzak durması gerekmez mi? (Röportajında tam 45 kere “ben”…)

Hanım kardeşimizin yazdığı internet sitesini sık sık ziyaret edenlerden biriyim. Çünkü aynı sitede severek okuduğum yazarlar var. Onları okurken tabi ki bu kardeşimizin yazılarını da zaman zaman okuyorum. Fazla sert üslubu için önceleri “heyecanlı bir kardeşimiz,” demiştim. Ancak sonraları yazılarında farklı bir meydan okuma ( bazıları buna “posta koyma” diyor) ve özgün bir ironi yakalama çabası gördüm.  Ne var ki yazar buna çabaladıkça her nedense çoğu kez ve muhtemelen farkında bile olmadan yazısı, mizahın edebi sınırlarını aşıp, insanları kategorize ederek aşağılayan birer hakaret yağmuruna dönüşüyor.

Oysa bu genç hanım yazar kardeşimiz,  röportajında,  yazmaya şiirle başladığını söylüyor. Şair bir yazarın yazılarına da şiiri sinmez mi biraz da olsa. Eğer sinmişse, nasıl olmuş da bu şekilde sinmiş. Röportajındaki şu cümle sorunun cevabı olabilir mi acaba: “Çekirdek yiyordum, sesi çok hoşuma gitti, o sese uygun bir söz yazdım, derken o sözü tetikleyen başka sözler geldi, bu da şiire dönüştü.“ Evet, aynen böyle diyor röportajında. Çok düşündüm acaba ilginç görünmek için mi bu cümleyi sarf etti yoksa şiirle, şairlikle dalga geçmek için mi? Her ne kadar çok rahatsız edici bir durum olsa da bu “posta koyma”lar, yine de yazmayacaktım. Ancak şu “sürü“ meselesi kalbimi çok acıttı ve oldukça endişelendim.

Daha da üzücü olan ise çok sayıda abuk sabuk giyinen, başörtülü, göbeği açık kardeşimizin, hatalısınız dendiğinde “her koyun kendi bacağından asılır” diye cevap vermesi. İyi de sen koyun musun be güzel kardeşim.  Böyle başını örteceğine göbeğini kapatsan olmaz mı? Ben bir Müslüman olarak böyle örtünmeye karşıyım. Ayrıca İslam da “başörtüsü” yok diyenlere karşı çıktığım kadar sadece başı açık olan hanımları İslam dışı ilan edenlere de karşıyım. Allah’ın emri olan başörtüsü ne hale geldi. Sokaklarda hepimiz görüyoruz, başörtülü ama göbeği açık kızlar…  Göğsü üstten keyfinin istediği kadar açık ama başı örtülü kızlar…  Bütün vücut hatlarını ortaya çıkaran, neredeyse çıplakmış gibi gösteren daracık elbiseleriyle, eğilince iç çamaşırları görünen düşük bel kotlarıyla başörtülü kızlar…  Belki pokemon olmaya özenmiyorlar ama bu kızların da her halleriyle sıra dışı olmaya,  genç hanım kardeşimizin deyimiyle “ sürüye dâhil olmamaya”  var güçleriyle gayret ettikleri belli.

Evet, isteyen istediği gibi örtünsün ama gerçekten “örtünsün”, bu kızlarımızın yaptığı gibi değil, anne baba baskısına boyun eğenler dışında, sadece başını örten bu kızlarımızda da amaç sıra dışı olmak ve dikkat çekmek. Ancak bu kızlarımız da, birbirine benzer şekilde giyinen ve gereği gibi örtünenlerden “sürü” diye söz ediyorlar mı acaba merak ediyorum.

İnsan eşref-i mahlûkattır bizim inancımızda, yani yaratılmışların en şereflisidir ve budur hakikat olan: İnsanın yaradılışındaki hikmet ve Yaratan. Rabbimiz, bazı insanların hayvandan daha aşağı derecelere düşebileceğini buyuruyor ancak onların kimler olduğuna da yine O hükmeder, bizler değil.

TEODORA DONİ

Peygamber ocağı mı? Darbe odağı mı?

 

Onlara, ben de sizler gibi bu ülkede yaşıyorum diyorum. Olup biten olumlu ya da olumsuz gelişmelerden ben de sizler kadar etkileniyorum. Elbette yazılarımın içeriğini de büyük ölçüde bu olup bitenler karşısında hissettiklerim, düşündüklerim belirliyor ve içimden geldiği gibi yazıyorum. Üslubumun sert olduğu eleştirisine de katılmıyorum. Yazılarımın doğal akışı içerisinde yer yer sert ifadeler olsa da olaylara yıkıcı değil yapıcı bir anlayışla baktığımı düşünüyorum.

Bütün bunları niçin anlattım, çünkü birçoğuna göre oldukça hassas kabul edilen bir konuda ben de kendi payıma ne düşündüğümü yazacağım şimdi ve yanlış ya da eksik anlaşılmak istemiyorum.

Biliyorsunuz bu aralar gündemin ilk sıralarında yer alan olaylardan biri de şu ”ıslak imza” meselesi ve onunla bağlantılı askerin darbe planı. Zor bir dönemden geçiyoruz ve geçen yazımda da söylediğim gibi soru ve cevapların birbiriyle yer değiştirdiği, iyice birbirine karıştığı, birçoğunun yalnızca kendine ve keyfine göre Müslüman olduğu günlerde yaşıyoruz.

Aslında şimdi gün yüzüne çıkan sorunların hiçbiri bir günde oluşmadı, askerin de ilk darbe teşebbüsü değil. Sorunlar bağıra bağıra geliyorum dedi ama kimse bir şey yapmadı. ”Bugünün işini yarına bırakma”, atasözü unutuldu, sorunlara karşı çözüm üretmesi gereken siyasiler bunu hep erteledi, sorunlar görmezlikten gelindi. Hukuk da, demokrasi de sanki hiç kimseye lazım değildi.

Siyasilerin vurdumduymazlığından daha vahim olanı ise, ülke nüfusunun % 99’unu oluşturan Müslümanların, peygamber ocağı olarak gördüğü ordunun darbe odağı haline gelmesine seyirci kalmasıydı. Hem de ordunun bir yandan da milletinden ve milletinin inancından soyutlanmaya çalıştığını göre göre. Elbette bu soyutlama ve dışlama çabası ordunun bütün mensupları için geçerli değil, bunu daha çok ordu içinde belirli bir kesim yapıyor.

Ne demek istediğimin daha iyi anlaşılması için, uzun yıllardır Türkiye’de yaşayan ve sayısız asker eşiyle tanışan biri olarak gözlemlerimi ve onlardan dinlediklerimi sizlerle paylaşmak istiyorum.  Asker eşleriyle tanışmalarım sırasında defalarca kendimi Katolik papazı gibi hissettiğim çok oldu.  Sanırım yabancı ve sonradan Müslüman oluşumun da etkisiyle deyim yerindeyse günah çıkartırcasına bana dertlerini anlatıyorlar. Birçoğu, eşinin görevinden dolayı başını örtemediğini, evinde bırakın İslamı anlatan başka kitapları, çoğu zaman Kur’an’ı Kerim veya seccade bile bulundurmaya korktuklarını söylüyorlar.

Türkiye’deki ilk yıllarımda bana garip ve abartılı gelen bu olayların artık tümüyle doğru olduğunu düşünüyorum, doğru olmasa benzer durumları başka başka asker eşlerinden değişik zamanlarda, değişik şehirlerde dinleyebilmem mümkün olmazdı.

Yıllar geçtikçe daha çok şey öğrendim,  askeri lojmanlarda oturanların taşındıktan kısa bir süre sonra başka askerler tarafından ziyaret ve hoş geldiniz demek bahanesiyle kontrol edildiğini, daha sonraları birbirini kontrol eder hale geldiklerini ve çocuklarının odalarının bile bir bahaneyle kontrol edildiğini anlatıyorlar. Çocuklara hangi kitapları okuduğunu, nerelere gittiğini kısaca herşeyi soruyorlar, sözde çocuklarla sohbet ediyorlar. Asker eşleri bu durumlardan çok rahatsız olduklarını ancak yapabilecek bir şeylerinin olmadığını söylüyorlar.

Bir düşünün peygamber ocağı olarak görülecek kadar milletine güven veren bir orduda bu olaylar nasıl ve niçin yaşanıyor. Kimse bir şey demiyor.

Evinde dini kitaplar bulundurduğu, zaman zaman da olsa gizlice namaz kıldığı veya eşinin zaman zaman başını örttüğü tespit edilen subay ya da astsubaylar hemen “irtica” gerekçesiyle ordudan ihraç ediliyor. Kimse bir şey demiyor.

Hiçbir subay ya da astsubay çıkıp ta “ ben inancımın gereği gibi yaşarım, burası peygamber ocağı, hangi cüretle benim namazıma, eşimin başörtüsüne müdahale edersiniz” demiyor. Ordudan ihraç edilmeyi beklemeyip istifa etmiyor. Ordudan ihraç edilmeden bu olaylara karşı tepki olarak istifa eden hiç olmuş mudur, bilemiyorum, ben duymadım.

İşin bir garip tarafı da, bana yakınan asker eşlerinin, hem yapabileceğimiz bir şey yok demeleri hem de bütün şikâyetlerine rağmen çocuklarının da ordu mensubu olması için çok çaba harcamaları. Hatta öyle ki çocukları askeri okulların giriş sınavlarını kazanamayınca çok büyük bir hayal kırıklığı yaşıyorlar.

Bir de lise öğrencilerine Milli Güvenlik dersi veren ordu mensupları var ki, onları öğrencilerden dinlemelisiniz. Okulları askeri kışla gibi görüyor, çocukları asker gibi eğitmeye çalışıyorlar. Bu yetmezmiş gibi öğrencilere siyasi telkinlerde bulunuyorlar ve bazı siyasi partilere karşı öğrencileri kin ve nefretle dolduruyorlar. Kimse bir şey demiyor.

Ben okul bahçelerinde askeri araçları her gördüğümde önceleri herhalde öğrenci olan çocuğunu veya öğretmen olan eşini görmeye gelmiştir diye düşünüyordum. Her ne kadar askeri araçla tuhaf bir ziyaret etme şekli gibi görünse de bir insan zaafı deyip fazla üzerinde durmuyordum. Meğer Milli Güvenlik diye bir ders varmış da o dersi vermek için geliyormuş bu komutanlar. Sanki hiçbir sivil öğretmen bu dersi veremezmiş gibi. Buna da kimse bir şey demiyor.

Örnekleri çoğaltmak mümkün ama burada tek tek saymama gerek yok sanırım. Dilim döndüğü kadar ve tabi ki demokrasimizin el verdiği ölçüde ne demek istediğimi anlatmaya çalışıyorum.

TEODORA DONİ

Öğlen namazına nasıl kalkılır?

 

Bu nasıl bir soru, ya da, bu da soru mu, dersiniz.  Şaşırır mı, güler mi, ağlar mısınız?

Adını bu sorudan alan ve büyük ölçüde sorunun cevabı olan kitap yeni çıktı ve ben kitabı henüz okudum. Bülent Akyürek’in “Öğlen namazına nasıl kalkılır?” kitabını okurken sık sık çok eski günleri ve aile dostlarımızı hatırladım.

Bu dostlarımızdan birini ziyaret için evine her gittiğimde kapıdan girer girmez hemen karışımıza çıkan bir başka kapının üstünde “Bugün Allah için ne yaptın” yazılı levhayı görürdüm. Ben o levhayı her gördüğümde çok etkileniyordum, o kadar ki bazen bu yüzden dostlarımıza selam vermeyi bile unutuyordum. Yıllar geçti ama ben hala unutmadım o levhayı.

Evet, çok zor bir soru: “Bugün Allah için ne yaptın” ve şimdi Bülent Akyürek’in “Öğlen namazına nasıl kalkılır” kitabını okurken tıpkı o levhayı gördüğüm günlerdeki gibi çok etkilendim ve nabzımın hızlandığını, kalbimin sıkıştığını hissettim.

Neyse ki Bülent Akyürek son iki kitabındaki gibi yine sık sık mizahi bir üslup kullanmış da böylece okuyucunun kalbinin daha fazla sıkışmamasına yardımcı olmuş. “İman, insanların mizah anlayışlarını köreltmiyor bizzat yüceltiyor” diyen yazar, kendine özgü üslubuyla Müslümanların da mizahtan anladığını göstermiş ve bence çok da başarılı olmuş.

Şimdi o can alıcı soruya dönelim, gerçekten bizler Allah için ne yapıyoruz. Neden Allah’ın emri olan namazı kılmamak için, çalışıyorum, vaktim yok, namaz kılarken huzur bulamıyorum, gibi bir sürü bahane üretiyoruz. Oysa Bülent Akyürek’in de dediği gibi, namaz Allah’ın emri olduğu için kılınır. Namazda huzur bulmak ise temennidir, hedeftir. Namazın öncelikle Allah’ın emri olduğunu hiçbir zaman unutmamamız gerek.

En ilginç olanı da beş vakit namazlarını hiç kılmayanların, utanmadan, haftada bir aksatmadan Cuma namazı için Camiye gidebiliyor olmaları. Utanmadan diyorum çünkü Bülent Akyürek’in yazdıklarına katılıyorum: “Allah’tan, cehennem azabından korkmayıp namazlarını kılmayan ama kullardan utanıp cemaat namazlarını kaçırmayan insanımızın durumu içler acısıdır.”

Evet, Allah’tan korkmuyoruz, utanmıyoruz ama kullardan korkuyoruz ve utanıyoruz.  Bülent Akyürek hiç de abartmıyor, bu insanları hepimiz biliyoruz, ben de çok iyi biliyorum çünkü böyle insanlarla çok karşılaştım. Utanmadan bir de güle oynaya anlatıyorlar, neymiş efendim, işveren kendisini camide görmezse işinden atılabilecek, işsiz kalabilecekmiş.

Çoğumuz o kadar “modern” olduk ki yaratıcımızın hakkını çoktan unuttuk. Hep bambaşka haklardan söz eder olduk, nefislerimizin doymak bilmeyen isteklerinden.  Öyle bencilleştik ki, kendimizi öyle çok önemsiyoruz ki, yaşadığımız en küçük bir olumsuzlukta bile büyük bir yaygara çıkartıyoruz.

Bülent Akyürek’in dediği gibi “Namaz kılmayan birçok insan “Allah affetsin kılmıyorum ama…” diyor. Aman Allah’ım! Bu ne merhamet, bu ne alçak gönüllülük! “Allah affetsin” diyerek kendisini anında bağışlayan insan üç kuruş alacağı için borçlusunu bağışlıyor mu acaba? Bunu söyleyen insanın kalabalık bir otobüste ayağına basın, anında kıyameti koparacaktır. Cüretimiz, terbiyesizliğimiz, utanmazlığımız öyle bir aşamaya geldi ki artık Allah’ın yerine de kendimizi bağışlıyoruz.”

Geçenlerde bir paylaşım sitesinde bir yorum gördüm ve adeta şok oldum. Bir insan, sevgiyi, merhameti ve insan fıtratında olan bütün güzel duyguları bir kediden öğrendiğini, söylüyordu. Daha vahim olan ise o insan, bir de kediye olan borcunu nasıl ödeyeceğini bilemediğinden yakınıyordu.

İşte bu duruma geldik, Allah’ın yarattığı bir hayvana borcumuzu nasıl ödeyeceğimizi bilemediğimiz için üzülüyoruz.  Herşeyi Allah’ın yarattığını ve en fazla O’na borcumuz olduğunu ise çoktan unuttuk.

Ancak yine çok ilginçtir ki, ne zaman Müslüman kardeşlerimiz için bir yardım çağrısı olsa sanki yeniden Allah’ı hatırlamış gibi, en yeni kampanyaları biz düzenliyor, en yeni nutukları biz atıyoruz.

En çok da Filistinli kardeşlerimiz için sık sık sosyal faaliyetlerde bulunuyoruz. Bu sosyal faaliyetler için bakınız Bülent Akyürek ne diyor: “Ne zaman İsrail, Filistin’e bomba yağdırsa biz Müslümanlar “Cihad” ayetlerini saklayıp, bol bol sabır ayetlerine sarılarak kermesler kurup içli köfte, gözleme satarak, tüketerek Filistin için günah çıkartıyoruz. Gözlemeler yenilirken duvarlarda asılı resimlerde ölen çocukların kanlı suratlarını izleyerek “Oradan iki de ayran ver hele” demeyi ihmal etmiyoruz.”

Evet, o kadar üzülüyoruz ki televizyon karşısında oturup çerez ve meyve yiyerek Filistinli kardeşlerimizin dramını izliyoruz. Ne acı ve ben tarifsiz bir acıyla yazıyorum bu yazıyı çünkü “Öğlen namazına nasıl kalkılır” kitabı adeta yaralarıma tuz bastı. Biraz olsun Allah korkusu varsa içinizde, bu kitabı okuyunca sizin de canınız çok acıyacak.

Biliyorum çok kızan var Bülent Akyürek’e. Tıpkı bana kızdıkları gibi ona da çok sık, açıkça veya imada bulunarak aynı gerekçeyle kızıyorlar. Eski bir gâvurdan veya eski bir ateistten gelen önerilere, eleştirilere ihtiyacımız yok, diyorlar.